ఏడుపు

మనిషి అహంకారం పొరలు ఎన్నో 

ఒక్కొక్కటి ఒలుస్తుంటే ఎంత ఏడుపో!

నోరులేని పసివాడు

నోరుంది కనుక కష్టపడి కన్నాను అంటుంది తల్లి

నోరులేని పసివాడు పాపం యెట్లా చెప్తాడు పుట్టడం ఎంత యాతనో !

చావు పుట్టుకలు

చావు పుట్టుకలు సియామి కవలలు 

ఒకటి ఏడిపిస్తుంది మరొకటి నవ్విస్తుంది !

సంతోషం

సుఖం కోసం నిరంతరాన్వేషణ ..

మరి సంతోషం యెక్కడదొరుకుతుంది!

పాపం!

ఆమె ఒళ్లంతా ఖరీదైన నగలతో వలువలతో సింగారించుకుంది

అంతా చేసి  చిరునవ్వు పెట్టుకోవడం మరిచింది పాపం!

బంధం

బరువు దిగిందని తల్లి చిరునవ్వు 

బంధం తెగిందని బిడ్డ ఏడుపు !

వలువలు

విలువల వలువల్లో మనిషి మెరిసిపోతాడు 

అవి విసిరేసి నాగరికుడిననిమురిసిపోతాడు .

అస్థిత్వం

తన అస్థిత్వం వెదుక్కోవడమే అసలు లక్ష్యం 

అది మరచి మరేదో వెదుకుతూ వేదన పడతాడు మనిషి .

అధికారం

ఒకరి స్వేచ్చని అణిచి అరికట్టేది అధికారం

తన మీద తనకి అధికారం లేని వాళ్ళంతా అధికారులే 

మనిషి పారిపోతున్నాడు

ప్రకృతి ఆప్యాయంగా కావిలించుకొంటున్దీ

మనిషి ఆమెను విడిపించుకుని దూరంగా పారిపోతున్నాడు .

మహదానందం

ఆకుపచ్చని అడివిలో 

ఓ వాన కురుస్తున్న గడియలో 

అడివిపూలు యేరుతూ నేను ...

జాలువారే వాన చినుకుల్లో 

తరిగిపోతూ పులకరిస్తున్న 

పుడమిపై చిందులేస్తూ నేనూ ...

మనస్సు ఆర్ద్రమై కురిసే 

నీలిమబ్బుల్ని తాకుతూ నేను ...

వెలుతురు చీకటి సంగమించే

చిరు సంధ్యలోవర్షపు గలగలలు వింటూ 

నన్ను నేను మరిచిన హాయిలో 

యేవో లోకాలు ఇక్కడే తారసపడిన అబ్బురం తో 

ప్రభూ .....నీ గానం .

మనస్సంతా నిండిన మహదానందం !

యాత్రికులం

అందరం రోదసీ యాత్రికులమే ....

అయినా పైన ఏదో వుందని ఆశగా చూస్తాం! 

.ప్రియం అయిన పాట